Al even niet geweest. Geen bericht is bij ons afvallers meestal slecht bericht. Zo ook hier. Ik was het "goede eten" twee maanden helemaal kwijt, beginnend vanaf de feestdagen. Daarbij heb ik het hardlopen laten vallen en ja, tel uit mijn verlies. In dit geval niet het gewichtsverlies he? Kilo's vlogen eraan!

Maar in mijn hoofd bleef het spoken, uur na uur, "Dit wil ik niet! Dit wil ik niet!". Terugvallen op Sanaslank dan maar weer, als ultiem redmiddel, maar dat bracht me niet meer wat het eerst wel deed. De "drive" zoals bij een nieuw dieet kwam niet meer terug. Ja, en als je dan niet afvalt, wordt het een veel te duur grapje. Ik moest dus terug naar gewoon verantwoord eten en niet meer. Daar past naar mijn ervaring alleen bij Weight Watchers bij en dus stapte ik op een avond weer de groep in, welliswaar een stuk slanker dan dat ik er drie jaar geleden binnen kwam, maar toch met 12 kilo te veel.

Ook daar was de start moeilijk, het duurde vier weken voordat ik aan het ritme en de dicipline gewend was. Gelukkig gaf ik niet op en ben nu op de goede weg! Ik heb weer plezier in het wikken en wegen.. en de wijzer gaat weer langzaam naar beneden. Ik wil  gewoon die zomerkleren van vorig jaar weer (nog) aan kunnen!

Terug kijkend naar mijn foto's zie ik dat ik geen foto heb van het moment dat ik 80 kilo woog! Zou dat al een voorbode geweest zijn en kan ik die straks gewoon wél maken als definitief gewicht??

Ik heb overigens ook het hardlopen weer opgepakt en ga morgen de laatst les lopen van de Evy-sessie van 0-5 km. Ik heb dat lopen er echt bij nodig!

Het wordt wel tijd voor een update he? Dat wordt een moeilijke voor me. Eigenlijk zou ik het log van hieronder kunnen herhalen. Ik strijd nog steeds. Ik besef nu ook dat op gewicht blijven een levenstaak is. En veel grotere taak dan afvallen!

Ik ben een half jaar verder, enkele vakanties verder, en er zit 8 kilo bij. Ja, is schrijf het maar op zoals het is, hoe moeilijk en confronterend ook. En van die 8 kilo zitten er 3 me echt dwars en daar werk ik hard aan. Ik ga nog steeds om de vier, zes weken naar mijn coach, die stok heb ik gewoon nodig. Ze kan me niet veel meer vertellen dan wat ik al weet, maar iemand die me een beetje scherp houdt is noodzakelijk. Ik dacht eerst dat ik wel weer "gewoon" kon eten, maar dat is niet zo. Ik moet nog steeds alle calorierijke dingen laten staan. Het lijkt wel of alles wat ik extra in mijn mond stop, aan mijn lijf blijft hangen. Of misschien zijn het wel te veel extra's? Ik snoep zo goed als niet, maar bijv. kaas blijft een verslaving. En in kaas zit toch een hoop vet, als is het 20 of 30+. Zo ben ik nog steeds zoekend dus naar wat wel en niet te nemen.

Ik heb wel het tij van steeds stijgend weten te keren.. ben al even op die 88 kilo aan het worstelen. Ik wil dan ook absoluut niet meer aankomen. Die extra kilo's probeer ik er nu af te krijgen door goed op mijn eten te letten. (maar voor mijn gevoel deed ik dat ook al die tijd na het behalen van mijn streefgewicht) al verlies ik de extra's die ik nam, niet uit het oog. Maar, denk ik dan, af en toe een ijsje, of een calorierijkere maaltijd moet toch kunnen? Nou, bij mij blijkbaar (nog) niet. Dus dan maar geen extra's meer.

Wel ben ik blijven hardlopen, of ik het nou leuk vond of niet. Een tijdje zelfs echt niet, liet ik me met moeite door de buurvrouw naar buiten praten, gelukkig hield zij vol met trekken aan me, dus ik ook. Nu gaat het weer goed, heb mijn eigen doel gesteld; niet vérder lopen maar de 5 km sneller lopen. Daar voel ik me beter bij dan 8 of 10 km lopen. En op 12 september ga ik voor het eerst in publiek lopen, dan wil ik die 5 km wel binnen 30 minuten doen. Het zou helpen als er dan een paar kilo af zou zijn.

Daarnaast doe ik sinds kort Zumba, doe krachttraining, ik zoek een weg om die kilo's kwijt te raken zonder speciaal eiwitdieet. Maar geloof me.. het eiwitdieet lokt wel, want ik weet gewoon dat het dan wél "vanzelf" gaat. 

De conclusie van mijn ruim half jaar geleden mijn streefgewicht halen? Daarna begint het pas en dan heb je begeleiding ook héél hard nodig! Laat die kilo's niet te ver oplopen, zodat het nog steeds overzichtelijk blijft om ze gauw weer af te vallen. Beter nog, stabiliseer héél langzaam en weet dat je met je eetpatroon voor Sanaslank óók dik geworden bent, dus dat je het ná Sanaslank ook weer wordt als je niet (serieus goed) oplet bij wat je in je mond stopt.

Wij (ex-) dikke mensen hebben nou eenmaal een naar genetisch bepaalde eigenschap.. alles blijft hangen. Oók als je sport! Oh, ik wil er niet aan denken wat het zou zijn als ik niet die extra calorieen zou verbranden door sporten!

Maar ik ga door.. ik wil me slanke zelf niet meer kwijt.  

Nee! Helemaal niet. Ik zou graag neertikken dat het behalen van het streefgewicht een einde is van al mijn lijnen. Dat het behalen van het streefgewicht zoveel voldoening geeft dat ik nooit meer naar iets "fouts" ga grijpen.  Maar dat kan ik niet tikken. Ik moet nog steeds (of nu pas) mijn vreselijke best doen om op dat streefgewicht te blijven en ik heb het er moeilijk mee.

Afgelopen week was ik jarig, 50 werd ik. Voor mijn gevoel was het wel een speciale grens die ik over ging, maar wel één met een goed gevoel. Ik ben 35 kilo lichter als toen ik 49 was, ik kan 10 kilometer hardlopen nu ik 50 ben, daar waar ik nog geen 3 minuten haalde toen ik 49 was.  Ik hoef me dus echt niet "ouder" te voelen.

Vriend had op mijn verjaardag voor een groot gezelschap gekookt en iedereen was vol lof over zijn kookkunsten.  En daar zit nou net het knelpunt; ik wordt nou al maanden aan dat lekkere eten blootgesteld! Dus eigenlijk vind ik het nog een kunst van mezelf dat ik maar 2 kilo in de laatste drie maanden zwaarder ben geworden. Maar nee, dat is onzin natuurlijk; ik besluit steeds weer zélf wat ik in mijn mond stop. En daar moet ik strakker in worden, wil ik strakker worden.

Ik worstel.. maar ga boven komen. Die paar kilo’s moeten weer weg, het liefst voor eind volgende week al. Waarom? Omdat ik de week daarna een weekje naar Spanje ga! Ik wil een nieuw badpak. Ik wil ietwat speelruimte in in Spanje hebben om daar lekker te eten. Oh.. en daar hoor ik alweer een misvatting van mezelf.. Lekker eten kan ook "slank" eten zijn!

Je ziet het.. Afvallen is niet moeilijk, maar op gewicht blijven blijft de grootste uitdaging. Maar je denkt toch niet dat ik de mensen gelijk ga geven die zeggen dat je na zo’n "crash-dieet" toch nóóit op je gewicht kan blijven!

En om mezelf scherp te houden heb ik dit log hard nodig!

Stabiliseren is minder spannend om wat over te vertellen, dan melden dat er bijv. weer 1 of 2 kilo per week af is, daarom val ik misschien een beetje stil.

Maar stabiliseren in praktijk is eigenlijk veel spannender en veel moeilijker dan afvallen! Het is nu 7 weken geleden dat ik op mijn streefgewicht kwam.(7 weken toch alweer??) 7 weken ben ik dus al bezig met het stabilisatieprogramma. Ik moet eerlijk bekennen.. niet helemaal volgens het boekje.

Het gevoel dat je weer dingen mag.. en dan te veel dingen mogen van mezelf. Ik ben dan ook ergens alweer een kilo aangekomen, en weer naar beneden. Maar ik heb wel veel dingen weer gegeten die ik "meer dan een half jaar niet heb gegeten!" zoals ik bij veel dingen zeg. Maar als het dan op is concludeer ik dat "het bijzondere" van dat voedsel ook allemaal wel weer mee valt. Dus dat ik het eigenlijk net zo goed kan laten staan. En dat ga ik ook echt weer meer proberen.

Wat ook niet helpt is dat er nu een vriendje is die echt van lekkere dingen houdt en heel lekker kan koken. Ik heb me voorgenomen dat ik in het weekend meer mag en door de week weer strenger ben. Gewoon nog een salade mee naar mijn werk, geen foute tussendoortjes en niet meedoen met gebakrondes.

Wel weet ik zeker dat ik nooit meer wil aankomen, ik heb nog lang niet genoeg van alle complimentjes en leuke kleren.

Ik besef me dat schommelingen er altijd zullen zijn, kilootje op, kilootje neer. Daarom wil ik voor mijn eigen veilige gevoel eigenlijk rond 79 kilo zitten, zodat een schommeling naar boven nog steeds onder de 80 is. Is psychisch, ik weet het. Niemand zal zien of ik 79,5 of 80,5 weeg, maar die 80 moet voor mijn gevoel de grens zijn.

Het hardlopen houd ik lekker vol, zelfs met sneeuw, regen, gladheid en wind. Vorige week een keer 8 kilometer gelopen! Het gevoel wat ik had bij het bereiken van zo’n afstand kan ik niet beschrijven. Geweldig. Niet helemaal mijn eigen prestatie, de buurvrouw waar ik mee loop is veel fanatieker dan ik en gelukkig sleept ze me elke keer mee. Nou ja, slepen.. ik vind het wél erg stoer en leuk om te doen, alleen zou ik mezelf meer afzegmomenten toestaan dan zij doet. Helemaal goed voor mij.

Het afvallen levert ook andere leuke dingen op, zo staat er dat tv-programma ergens aan te komen, maar nu ook een make-over door het blad Vrouw van de Telegraaf. Volgende week krijg ik eindelijk een ander (en hopelijk leuk) kapsel! Wanneer het resultaat te zien zal zijn zal ik hier melden..

Die borstverkleining die ik nu zou kunnen doorzetten? Ik weet het niet. Qua grootte hoeft het niet echt meer voor mij, maar qua vorm is er nu wel het één en ander te verbeteren. Steeds vraag ik mijn omgeving om advies en het zijn evenveel ja’s als nee’s. Eigenlijk meer nee’s. Ik ga dit weekend eerst maar weer eens een goed passende bh opzoeken en kijken welke maat het nu is.. Of toch de vervolgafspraak met chirurg maken? Dat kan toch zo wie zo ook voor een goed gesprek over wel of niet?

In ieder geval.. moet ik deze week wel weer even streng zijn, gewicht was gisteren flink omhoog, maar gelukkig liet het weegbonnetje zien dat er kilo’s vocht "vast zitten", gauw eraf weer.

Een van de meest vrolijkmakende stukjes die ik recent tegen kwam.

Gemiddelde vrouw heeft maat 42

De gemiddelde Nederlandse vrouw heeft maat 42 en weegt 80 kilo. Dat is maar goed ook, want de gemiddelde Nederlandse man verkiest een vrouw met die maat. Vollere vrouwen liggen dus beter in de markt dan de slanke vrouw, gepromoot in de boekjes.

Cup D of groter
Gisteren meldden we al dat Nederlandse vrouwen ook steeds grotere borsten krijgen. In 2006 had al 42 procent van de vrouwen binnen de leeftijdsgroep 30-39 jaar cupmaat D of groter. Volgens beauty-experte Jackelien Struik (39) is dit inmiddels het geval voor de helft van de vrouwen.

Hormonen en groter worden
"Dat heeft twee oorzaken: ten eerste de hormonen in voeding (vlees) en pilgebruik. Dit heeft met name invloed op jonge meisjes. Je zult dus zien dat in deze categorie de smalle omvang/volle buste zal toenemen. Ten tweede wordt de Nederlander steeds groter, zowel in de lengte als in de breedte" vertelt ze aan De Telegraaf. 

Uit eerdere onderzoeken was al gebleken dat vrouwen met maat 42 zich het gelukkigste voelen. Ze zijn tevreden over hun leven, uiterlijk én seksleven.

Nou, als dat geen goed nieuws is…
Laat ik nou net maat 42 hebben en 80 kilo wegen! En ik kan het beweerde alleen maar onderschrijven.

We zijn inmiddels de feestdagen ruim voorbij en ik ben enkele stabilisatieweken verder. Ik las vanmorgen in de krant dat de nederlander in de decemberdagen gemiddeld zo’n vier kilo aankomt. Ha.. mooi niet hier! Ik had al wel ingecalculeerd dat ik misschien na oud-en nieuw weer iets boven mijn streefgewicht zou zijn maar dat gelijk in de eerste week van januari weer aan zou pakken. Ik heb inmiddels twee weegmomenten achter de rug. De eerste was op 31 december (ja, wat een planning he?) en ik was erg benieuwd of ik de kerstdagen, (en twee weken stabiliseren) zonder al te veel schade was doorgekomen. Op de weegschaal bleek.. 9 ons eraf! Wow, ruim onder mijn streefgewicht.

Dat gaf me de overmoed om met oudjaar oliebollen, nootjes en hapjes te eten, Licor 43 en champagne te drinken, ik had immers een beetje speelruimte? De optelsom van vorige heerlijkheden maakte dat ik 1 januari geen hap meer door mijn keel kreeg, in tegendeel.. het kwam er alleen maar uit. Het was een rot gevoel, maar het voordeel was dan wel weer dat ik direct al mijn fouten gecompenseerd had. (Nee, ik ben geen toekomstige boulimiapatient!).

Ik kwam de afgelopen tijd nog meer verleidingen tegen waaraan ik geen weerstand kon bieden, dat was o.a. een leuke man. Na wat aftastende maanden en allemaal mitsen en maren zijn we inmiddels zover dat hij regelmatig in mijn huis kookt. Enzo. Maar hij kookt zó lekker dat daar mijn volgende gevaar ligt.. ik kan en mag niet alles eten wat hij me voor wil zetten! Hij kent mij niet zoals ik op 28 mei 2009 was en ik wil absoluut niet dat hij me zo gaat kennen! Dus ik blijf lekker mijn stabilisatieblokken volgen, met af en toe kleine porties heerlijk eten. 

Gisteren was mijn eerste weegweek in het nieuwe jaar.. 79,8 kilo. Nog steeds keurig onder de 80. Er was dan wel 7 ons bij, maar dat zat in spieren en vocht, er was zelfs nog wat vet af. Ik blijf dus een gelukkig mens op veel fronten.

Afgelopen week mocht ik van mezelf een mooi nieuwe jeans kopen. Geen enkele broek stond nog mooi, alles lubberde (Zie je boven?). En gevonden! Daarnaast nog wat mooie dingen gekocht want echt veel kleding voor mijn nieuwe baan had ik niet. Ja, die baan is overigens ook erg leuk.

Mijn horoscoop voor 2010 was erg positief (Vissen), en als het jaar zo doorgaat als het begonnen is, komt dat heel erg uit.

Héél gevaarlijk om net voor de feestdagen je streefgewicht te behalen. Ik doe echt mijn best om me aan blok 3 te houden. Lekker weer een bruine boterham met (light mediterane) kaas, appel, kiwi, crackers, halfvolle melk, nog steeds salade mee naar mijn werk. Dat gaat allemaal wel goed.

Maar zoon kreeg een kerstpakket bestaande uit twee verhuisdozen vol etenswaren waarvan zeker 1/3 Lekkers! En die dozen stonden dan een week zo open in de woonkamer. Dát is lastig. En dan kerstbrood met spijs op mijn werk. Een kerststaaf "voor bezoek". Ja, ja.. bezoek had niks.

Maar laat ik het zo zien.. als ik nog 116 kilo had gewogen, had ik er zeker ook een 2 kilo bijgegeten in December. Nu weeg ik 80, als ik op 1 januari 80,5 weeg, heb ik gelijk het voornemen om af te vallen! Een heel pond! En wedden dat dat makkelijker is dan de voornemens van andere jaren waarin ik me voornam 20, 30 kilo af te vallen?

Ik had zelf wel mooi slank gekookt gisteren, inclusief slanke toetjes*. En de kinderen hebben genoten, ze hadden niet eens door dat ze erg verantwoord aten, zó lekker!

* Appelpartjes bakken in een koekenpan, appelsap en schepje suiker erbij, lekker doorwarmen. Magere kwark zoeten met vanillesuiker. Mooi schikken op een bord, de kinderen nog een toef slagroom erbij, bestrooien met kaneel.. Hmm.. lekker!

We moeten allemaal nog wennen aan de slankere uitvoering van mij. Dochter en ik liepen te winkelen en liepen wat heen en weer. Opeens staat ze weer naast me.. " Oh, hier ben je! Ik keek gewoon langs je heen, want ik zocht de oude mam, maar je bent nu slank!"

Toen was het vrijdag weer wegen. Ik had het zelf niet zo precies bijgehouden, wel elke morgen op de weegschaal, maar niet veel aandacht aan geschonken.  Bij Renske ging ik dus nieuwsgierig op de weegschaal, hopen dat die 8 ons er weer ruim af zou zijn.

Wat gaf de weegschaal aan?? 80,1 kilo! Zo weinig? Ik was erbijna.. op een ons na! Was het niet op 80 te krijgen? Ik had een hemd en t-shirt aan, anders alleen een t-shirt. Dus eentje ging er uit. Ik had nog een ring om, ring ging af.. Even vroegen we ons lachend af of een keertje goed spugen ook nog zou helpen. Ik ging weer op de weegschaal en ja.. precies 80 kilo! Ik was er! Zo onverwacht was ik in ene op mijn streefgewicht! Ik blij, Renske blij.

Ongelofelijk, echt, ik ben nu gewoon 80 kilo!

Nu komt het belangrijkste.. stabiliseren, langzaam weer naar meer koolhydraten en minder eiwitten en dan toch op gewicht blijven. Ik ben begonnen, heb bruine boterhammen gegeten. Dat heb ik eigenlijk wel gemist. Heb weer een appel op, nu ligt een kiwi me aan te staren. Dit derde blok zal zo’n 5 weken duren. Spannend! Maar zeker met het hardlopen erbij moet het me lukken om niet meer boven die 80 te komen. Minder hoeft ook niet.. ben helemaal tevreden met dit gewicht. Voorlopig.

Over finish in zicht gesproken..

Buurvrouw en ik zijn blijven lopen. Drie keer in de week gaan we het donkere park in met Evy Gruyaert. Niet een keer overgeslagen, zin of geen zin (en die "geen zin" kwam ook al niet voor). Vorige week hebben we de laatste les gelopen, 1x 10 minuten en 1x 20 minuten.. en het ging gewoon goed!

Daarna de uitdaging.. pakken we het zelf ook goed op zonder Evy? Aan Monique heb ik zeker net zo’n grote steun als Evy.. natuurlijk werd er door gegaan. De eerste loop die we zelfstandig deden was een traject in ons park, van begin tot eind. Geen wandelpauze meer tussendoor, geen vastgezette tijd, gewoon traject uitlopen achter elkaar door. En wat verbaasde me? Dat dat makkelijker is door te gaan dan met tussenstops. Niet meer uitkijken naar het tussenpunt van wandelen, of het eind van de 20 minuten, maar gewoon focussen op het eindpunt. Uiteindelijk bleek dat we 38 minuten gelopen hadden, en grofweg nagemeten was het ook ruim meer dan 5 kilometer. Ik liep te gloeien van de inspanning maar meer nog van trots! Ik, die nooit echt heb hardgelopen, was binnen tien weken in staat om 5 kilometer hard te lopen!

Nu 6 dagen niet gelopen, door weer die drukte, sneeuwval en een val van Monique, maar we gaan door, drie keer in de week.

O, ik heb wel gelopen! Vrijdag moest ik treinen halen.. deed het hardlopend naar het station, had geen auto en geen fiets. Zal een gek gezicht geweest zijn, die vrouw van bijna 50 die hardlopend door een woonwijk gaat. Maar ik moest ook weer terug omdat de trein niet reed, weer hardlopend. En toen moest ik naar de bus, om een sollicitatiegesprek te halen. Hardlopend. Toen nog een aantal keer diezelfde dag gelopen, en weer gelopen. Het gaat vanzelf allemaal. Ik voelde me een echte Forrest Gump.

Vandaag? Naar mijn werk..lopen door de sneeuw, 50 minuten. Niet hard, maar wel stevig door gelopen. Daarna naar mijn tweede baan, weer 20 minuten gelopen. Oh, als ik er nog aan denk hoe ik een hekel had aan einden wandelen en hoe moeilijk ik anderen bijhield.

City-Pier-City is voor mij straks.