Nee! Helemaal niet. Ik zou graag neertikken dat het behalen van het streefgewicht een einde is van al mijn lijnen. Dat het behalen van het streefgewicht zoveel voldoening geeft dat ik nooit meer naar iets "fouts" ga grijpen.  Maar dat kan ik niet tikken. Ik moet nog steeds (of nu pas) mijn vreselijke best doen om op dat streefgewicht te blijven en ik heb het er moeilijk mee.

Afgelopen week was ik jarig, 50 werd ik. Voor mijn gevoel was het wel een speciale grens die ik over ging, maar wel één met een goed gevoel. Ik ben 35 kilo lichter als toen ik 49 was, ik kan 10 kilometer hardlopen nu ik 50 ben, daar waar ik nog geen 3 minuten haalde toen ik 49 was.  Ik hoef me dus echt niet "ouder" te voelen.

Vriend had op mijn verjaardag voor een groot gezelschap gekookt en iedereen was vol lof over zijn kookkunsten.  En daar zit nou net het knelpunt; ik wordt nou al maanden aan dat lekkere eten blootgesteld! Dus eigenlijk vind ik het nog een kunst van mezelf dat ik maar 2 kilo in de laatste drie maanden zwaarder ben geworden. Maar nee, dat is onzin natuurlijk; ik besluit steeds weer zélf wat ik in mijn mond stop. En daar moet ik strakker in worden, wil ik strakker worden.

Ik worstel.. maar ga boven komen. Die paar kilo’s moeten weer weg, het liefst voor eind volgende week al. Waarom? Omdat ik de week daarna een weekje naar Spanje ga! Ik wil een nieuw badpak. Ik wil ietwat speelruimte in in Spanje hebben om daar lekker te eten. Oh.. en daar hoor ik alweer een misvatting van mezelf.. Lekker eten kan ook "slank" eten zijn!

Je ziet het.. Afvallen is niet moeilijk, maar op gewicht blijven blijft de grootste uitdaging. Maar je denkt toch niet dat ik de mensen gelijk ga geven die zeggen dat je na zo’n "crash-dieet" toch nóóit op je gewicht kan blijven!

En om mezelf scherp te houden heb ik dit log hard nodig!